Teckeligheden (15) : grensbewaking

Ons teckeltje Evi is zeer duidelijk in haar grenzen. Ik zou niet direct durven zeggen dat ze fobieën heeft, maar er is een aantal zaken, die ze eenvoudigweg niet kan tolereren. En die dan gecorrigeerd moeten worden.

Indoor grensbewaking

Niet lang nadat het pupje Evi drie jaar geleden onze residentie met haar aanwezigheid verrijkte werd het duidelijk: zij houdt niet van tv-programma’s met beesten erin. De grootste doorn in haar oog zijn paarden. Of ze nu rustig in de wei staan of meedoen aan een concours hippique, dat maakt niet uit. Paarden wil Evi niet in haar huiskamer zien via de TV. Uiteraard geldt dat ook voor de nummer 2 op de lijst van niet te tolereren dieren op tv: de hond. Al sluipt er een bijrolhond in de verte en op de achtergrond door een serie heen, Evi spot hem direct en gaat over op de luidruchtige waakstand.

Evi ontdekte ook allerlei vervelende beesten in de tuin, die haar zonnebaden interrumperen: bijen, wespen, vogels en vooral katten moeten voor hun leven vrezen als Evi ze in haar territorium ontwaart. De categorie Felidae is het ergste van het ergste dat de teckeltjes in hun tuintje kunnen tegenkomen. Het woord POES durf ik nauwelijks te typen want de teckeltjes blijken een zesde zintuig te hebben als het om deze grensoverschrijders gaat. POES, of alles wat op OES eindigt, tovert vredig slapende teckeltjes om in bloeddorstige helhonden die op dat commando de tuin in spuiten om luid blaffend en grommend tegen de muur aan de overkant van de tuin tot stilstand te komen. Op die muur bivakkeert zo nu en dan – op een onbewaakt moment, niets vermoedend en geheel per ongeluk – een buurtkat.

Outdoor grensbewaking

Uiteraard moeten paarden, pony’s en ezels in de openbare buitenruimte ook oppassen. Of ze nu in een geheel legitiem weitje naast een hondenuitlaatplaats staan of in aangespannen toestand een drafje maken op een bospad – Evi vindt het niet kunnen. Zij verandert in een Rottweiler waar je bij staat. Onschuldige ruiters passeren in opperste verwarring het tafereel van een roodharig teckeltje dat uit haar dak gaat (haar metgezel teckeltje Nora gezellig in het spel betrekkend).

Van een geheel andere orde, maar volgens Evi niet minder irritant zijn de AANHANGWAGENTJES. Ze rijden met veel lawaai door de straat (vooral op zaterdag als het afval naar de milieustraat gebracht moet worden). Ze spot ze onmiddellijk als ze in de buurt komen. Ze tart de lengte van haar flexlijn door met een spurt achter het karretje aan te willen sprinten.
Treinen vindt ze ook niet leuk . Het is groot, maakt veel herrie en kabaal en verstoort vaak haar boswandelingetje (als het bos langs de spoorbaan ligt). Vol overgave probeert ze met de trein mee te draven, het baasje achter haar aan sleurend.

Een derde onderwerp van outdoor grensbewaking is wat Evi betreft: pupjes. Die moet ze niet. Ze zijn veel te druk en eisen alle aandacht op van het vrouwtje dat eigenlijk alleen aandacht aan Evi zou moeten besteden. Daarom worden al grommend de tanden getoond en als het pupje dichterbij waagt te komen krijgt ze een afstraffing waar het pupje en zijn/haar baasje nog lang nachtmerries van hebben,

Evi is verder best een cool hondje hoor. Maar er moeten bepaalde zaken wel goed onder controle zijn wat haar betreft. Je zou denken: wat een bang/onzeker/onopgevoed hondje, die zal het wel moeilijk hebben met de jaarwisseling met al dat vuurwerk. Niets is minder waar. Het teckeltje blijkt schotvast. Vuurwerk of onweer: het boeit haar niet. Maar allerlei onzichtbare dingetjes in het hoge gras: oeioeioei.

Categorieën:Teckels

Tagged as: ,

2 replies

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s