De impulsaankoop

Ik heb er de laatste tijd weer erg last van: de niet van te voren geplande aankopen. Nee, eigenlijk heb ik niks nodig (ik heb al heel veel tassen en heel veel boeken), maar de verleiding is af en toe en soms wat vaker, te groot. En de pas is bij de hand. Dat ik niet zoveel meer in winkelstraten vertoef, is geen belemmering voor mijn aankoopgedrag: digitaal shoppen is net zo verleidelijk.  Even doorklikken op een link in een zogenaamde nieuwsbrief van een webshop en je bent voor je het weet de klos. En paypallen is net zo makkelijk als pinnen. Maar het is natuurlijk niet mijn eigen schuld: overal wordt de nietsvermoedende pinpasbezitter in de luren gelegd. Hele volksstammen hebben hun beroep gemaakt zo veel mogelijk mensen aan te zetten tot kopen. Op welke plekken kom je hun werk tegen? En hoe ga ik ermee om?

Supermarkten

Argeloze winkelende mensen zover te krijgen dat ze dingen kopen die ze eigenlijk niet nodig hebben is voor marketingmensen een ware uitdaging. Supermarkten doen hun uiterste best om je je boodschappen volgens een bepaalde route te laten doen, zodat er uiteindelijk meer dingen in je karretje terechtkomen dan de bedoeling was. Als het je is gelukt om zonder kleerscheuren bij de kassa te komen, dan staan daar alsnog rekjes met allerlei snoepgoed en aanbiedingen die je in overweging kan nemen om aan je boodschappen toe te voegen.

Ik ben zeker gevoelig voor de impulsaankoop in de supermarkt. Vooral een bezoekje aan de supergrote vestiging van de Jumbo in Breda is riskant. Ook omdat Echtgenoot in die omgeving ook veel last van heeft van hebberigheid. De manier waarop het een en ander wordt uitgestald maakt het allemaal extra verleidelijk. Een uitje is het voor ons. Vooral als een dergelijke supermarkt in het buitenland wordt bezocht. Ja, want daar hebben ze veeeeel meer lekkere dingen dan bij ons thuis. Vooral het aanbod van chocola in de Duitse Lebensmittelladen is berucht.

Nee, dank uAan de deur

Het beroep van colporteur (in Vlaanderen ‘leuren’ genoemd, waarvoor je bij de overheid een ‘leurkaart’ moet aanvragen) is gebaseerd op het doen van aankopen, zonder daar goed over na te denken. Regelmatig komen ‘slachtoffers’ in consumentenprogramma’s vertellen hoe vakkundig ze er ingeluisd zijn. Vroeger kocht je encyclopedieën aan de deur, nu zijn het vooral de vertegenwoordigers van energiemaatschappijen en studenten die je goede doelen willen aansmeren, die ’s avonds aanbellen.
Als overdag de bel gaat, dan heb je ook kans dat het woord van God je ongewenst tegemoet komt in de vorm van enge mannen in pak met de wachttoren in de hand (of, en die kans is veel groter: Post.nl of DHL met de zoveelste webshopdoos).

Aan mij hebben deze mensen een slechte. Voordat ze zijn uitgepraat doe ik de deur al dicht. Maar de laatste jaren kom ik in gewetensnood. Met name als het gaat om collectanten. Het is namelijk zo dat ik zelf een collecte in mijn woonplaats organiseer (Brandwondenstichting) en ook langs de deuren ga. Als ik een bord zoals hierboven zie, dan moet ik toch even slikken. Je doet toch je best iets voor een ander te betekenen. Dus collectanten mogen bij mij wel komen leuren.

Winkelstraten

Stadscentra doen mij niet zo heel veel meer. De enige winkel waar ik bedacht moet zijn op onvoorziene uitgaven zijn (kantoor)boekhandels. Want niet alleen boeken, maar ook notitieboekjes en allerlei andere kleine prullaria zijn een grote zwakte van mij.
Onlangs liep ik – in de lunchpauze nota bene – nietsvermoedend een grote hal in van de foodfactory in Rotterdam Zuid en kwam geheel per ongeluk en onverwacht hier terecht:

BOSCH & DE JONG

VOOR AL UW GEWELDIGE, MEESLEPENDE, BIJZONDERE, INTRIGERENDE EN APARTE BOEKBEHOEFTES

En o, wat een leuke boeken (jazeker, ik koop ook nog papieren boeken). En verkocht was ik. Met een mooi stapeltje keerde ik weer terug naar mijn werkplek.

Webshops

Vandaag kreeg ik een mail van een van mijn meest gewaardeerde merken: Crumpler. Ik ben – zoals ik al eerder vertelde – al jaren op zoek naar de perfecte tas. Ooit was “The Dentist’s Wife” van Crumpler een van de kandidaten. Maar ik vond hem te duur. Maar wat ziet mijn oog? Affijn, de daaropvolgende gang van zaken laat zich raden…

nimbus-image-1467311460762

 

De bij afstand gevaarlijkste online ongecontroleerde aankoopgelegenheid is – ik schreef er al eens over: catawiki. Je ziet iets leuks – je brengt een bod uit. Ach, dat win ik toch nooit. Ahum, weer 21 boeken rijker… maar wel voor maar 35 euro. Dat bezoekje aan de boekhandel was duurder.

nimbus-image-1467311745317

Ik ga mij eens lang en goed bezinnen. En proberen om het gat in mijn hand wat kleiner te krijgen…

4 thoughts on “De impulsaankoop

Add yours

  1. Je bent de enige niet. Er zijn een hoop mensen die dingen op afbetaling kopen of rood staan of rekeningen vooruit schuiven. Onbegrijpelijk. Dan valt een impulsje nog mee toch?

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑