De paden op, de lanen in

Wandelen is een van onze favoriete activiteiten, zeker nu wij honden hebben die weleens een bos van dichtbij willen zien.  Omdat wij geen fan zijn een al te grote onvoorspelbaarheid, is een gedocumenteerde wandelroute wel aan ons besteed. Het moet nu ook weer niet al te ingewikkeld en inspannend worden wat ons betreft. De bewegwijzering in onze natuurgebieden neemt verschillende verschijningsvormen aan. Uiteraard is de kwaliteit hiervan bepalend voor het al dan niet slagen van een wandeling. Welke soorten bewegwijzering zijn wij allemaal tegengekomen tijdens onze tochten? En waren die een beetje helpend?

P1000668Paaltjesroutes (o.a. Natuurmonumenten)

Wij waarderen de wandelroutes die zijn uitgezet met behulp van gekleurde paaltjes of paaltjes met het natuurmonumentenlogo. Meestal zijn het kleinere rondwandelingen van 3 tot ongeveer 10 km die je keurig weer terug naar de parkeerplaats leiden. Als het goed is. Want meer dan eens denken de natuurbeheerders dat je het – na twee paaltjes in de juiste windrichting – verder zelf wel redt.

Een variant op de paaltjes zijn pijlen die meestal op bomen, maar ook op paaltjes zijn aangebracht. Deze zijn niet helemaal betrouwbaar, omdat er lolbroeken zijn die de pijlen de verkeerde kant op laten wijzen en ons argeloze wandelaars zodoende de verkeerde kant opsturen. Met alle nare gevolgen voor het humeur van dien.

Routes via het wandelnetwerk

De Nederlandse hei, bossen en duinen worden steeds meer overdekt met een wandelnetwerk dat bestaat uit paaltjes met nummers. Heel fijn, maar een voorwaarde voor het volgen van een wandeling is wel dat je in het bezit bent van een kaart met de lokatie van die paaltjes en het verband ertussen. Maar als je die hebt, dan kan je heel goed je eigen wandeling samenstellen. We hebben er al meerdere malen tot volle tevredenheid gebruik van gemaakt.
Bijkomend voordeel is dat deze paden niet vaak gecombineerd worden met ruiterpaden of mountainbikepaden, zodat de kans dat je van je sokken wordt gereden door deze mederecreanten iets kleiner is.

Wandelgidsen (o.a. Capitool en de groene Wat&Hoe gidsen)

Dan zijn er nog de wandelingen die je loopt aan de hand van een beschrijving in een boekje. Vaak het geval bij wandelingen met een bepaald thema. Dan krijg je aanwijzingen zoals:

“Na het eerste pasgegraven ven aan de rechterkant LA. Dit betonfietspad 1,4 km volgen, met de bocht mee naar rechts waar het pad het brede zandpad kruist en na bankje (links, bij oversteek ‘nieuwe’beek) eerste bospad RA.” (Wandelroute Kuinderbos)

Dit biedt stof voor eindeloze discussies:

  • hoe zie je aan een ven dat deze ‘pasgegraven’ is?
  • wanneer heb je 1,4 km gelopen? Hoeveel passen zijn dat?
  • is dit de bocht naar rechts of slechts een toevallige afbuiging?
  • is dit het eerste bospad rechts? Dat ziet er niet toegankelijk uit! Hebben we iets gemist?

Kortom, je hoeft maar een aanwijzing over het hoofd te zien en je komt heel ergens anders uit of raakt de weg kwijt. En nee, Google Maps – vaak reddend in de bebouwde kom – biedt ons digitale mensen dan ook geen uitkomst: het blauwe balletje (dat zijn wij) staat hulpeloos te midden in een groot groen vlak. Als je al bereik hebt.

Buitenlandse wandelpaden

Niesen – Wimmis: 4 uur….

Duitsland

Nee, dan de Duitse Wouden en Velden in. Dat is pas geen avontuur. Onze oosterburen documenteren hun wandelroutes als de beste. Op elke kruising staat een gedetailleerde wegwijzer op je te wachten. Bovendien heeft elke wandeling een eigen nummer. Goed aangegeven op bomen en palen. We zijn bijna nog nooit verkeerd gelopen. Een kaart is overigens wel nodig.

Zwitserland

Ook Zwitserland is goed bewegwijzerd. In Berner Oberland staat altijd aangegeven of het om een bergwandeling gaat of niet en hoeveel kilometer je nog moet lopen. Er staat zelfs bij hoe lang je er over doet om de wandeling te lopen. Wij merkten al gauw dat we die tijdsaanduiding met een grote korrel zout moesten nemen. Voor een wandeling vanaf de berg Niesen naar het dorp Wimmis zouden wij 4 uur moeten uittrekken. Wij hebben er een hele dag over gedaan…

Met de Zwitserse wandelkaarten – als het je al lukt om die ergens op de kop te tikken – is het oppassen geblazen. Wij zijn diverse malen met een kaart op stap geweest waarvan wij de schaal verkeerd hadden ingeschat (wij zijn niet zo van de cijfers). Dit resulteerde dan in een wandeling die uren langer duurde dan van te voren gepland. Doordat die langer was (schaal) en moeilijker (bergen).

Frankrijk

Ons tripje naar de Vogezen bracht ons ook op mooie plekken, maar niet dankzij de bewegwijzering van wandelroutes. Nu is ons Frans niet goed, maar het bord dat we daar tegenkwamen maakte de route wel een uitdaging.

De Vogezen: succes!

De ervaring leert al met al dat de mooiste wandelingen geen navigatie met paaltjes, nummers of symbolen kennen. Zweden is daar een voorbeeld van. Daar hebben ze van het fenomeen wandelroutes nooit gehoord. Je gaat gewoon lopen en merkt vanzelf wel of je ergens uitkomt of niet. Voordeel is wel dat je – theoretisch – ook privé-terreinen mag doorkruisen. Dat zou in ons dichtbevolkte landje een beetje ingewikkeld worden…

Categorieën:Eropuit

Tagged as: , , ,

1 reply

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s