Alledaagse hindernisbaan

Natuurlijk probeer ik net als iedereen zo veel mogelijk van het leven te genieten. Maar er zijn van die kleine bijkomstigheden die me mijn voorgenomen ZEN-toestand dwarsbomen. Laten we wel wezen. Het zijn geen onoverkomelijke bijkomstigheden; soms zelfs peanuts. De zorgenlozen onder u en mensen die meer zorgen hebben dan ik, vragen zich wellicht af: waar maakt zij zich druk om? Maar goed, hierbij hindernissen die zich gedurende een gemiddelde dag op de loer kunnen liggen.

Ochtend
spiegelOp een haastige ochtend heb ik toch nog even tijd gevonden om te douchen. Dat is een pluspunt. Maar probeer dan maar eens je nette kleding over je nog nadampende huid te stropen. Vooral de BH is een uitdaging voor je geduld en humeur. Voor het aanbrengen van mascara ben ik in het gelukkige bezit van een vergrotende spiegel aan een magneet met zuignap. Als ie niet plotseling naar beneden lazert.

Al slalommend de spullen op de trap die naar boven willen omzeilend, ben ik veilig beneden. De teckeltjes springen enthousiast tegen mijn benen op. Soms heb ik maillot aan of nette broek. Ik vang ze dan op door te hurken. De nagels van deze lieverds krassen in mijn hals en decollete. Ach, ik had toch al niet de moeite genomen om een kriebelende ketting om te doen.

sistema yorhurtbakje
“handig” bakje

Vervolgens ga ik mijn brood beboteren. De strepen chocoladepasta of smeerworst die mij vanuit de boter aankijken, probeer ik te omzeilen.
Tegenwoordig neem ik voor in de trein een bakje yoghurt mee. En niet zomaar een bakje. Nee, eentje van sistema, met een ontwerp waarover lang, maar net niet lang genoeg is nagedacht. Het is een bakje waar de yoghurt in moet, met daarin hangend een bakje waarin je je fruit of muesli stopt. Enfin. In de trein druipt de yoghurt dus van de bodem van het mueslibakje af. Een kliederzooi dus. En een vlek op mijn goeie goed, als ik echt pech heb.

Middag
Voor het gemak ga ik ervan uit dat ik deze hindernisdag mijn werk bereik zonder noemenswaardige vertraging, tegen mij aanhangende al dan niet snurkende medepassagiers en glij/valpartijen op de (rol)trappen.
Tussen de middag mag ik graag een lunchwandelingetje maken. Op de momenten dat ik geen paraplu bij me heb (meestal dus, want ik neem geen tas mee naar buiten) houdt het op met zachtjes regenen, en kom ik doornat weer binnen.

uitdagingen op de werkplek

Het kantoor van lijkt een veilige plek (de mijne wel in ieder geval) maar herbergt onvermoede digitale uitdagingen. De telefoon is bijvoorbeeld niet meer gewoon de telefoon, die op de welbekende manier bediend wordt. Nee: wij hebben LYNC (dat inmiddels skype for business heet). Een chatprogramma waarmee je met een headset, verwarrend genoeg ook in de verschijningsvorm van telefoon (duurde ff voordat ik dat doorhad), met je collega’s kan chatten en telefoneren. Dat klinkt mooi, maar het gaat bij mij 9 van de 10 keer fout. De speaker staat uit, terwijl die aan moet, of aan wanneer die uit moet. En met een headset verkeerd om op je hoofd is het ook erg moeilijk telefoneren, heb ik inmiddels moeten ervaren. Ik word inmiddels vaak teruggebeld met de vraag “u probeerde mij te bellen?”

Avond
Weer met de trein terug naar huis. Er vanuit gaande dat ik mijn pasjes niet in de trein achterlaat en het me ook nog lukt met mijn ov-kaart uit te checken in plaats dat met mijn pinpas te proberen, bereik ik weer mijn voordeur. Zorgvuldig de aanblik van de aangekoekte modder en de 78 feestvierende kruisspinnen in mijn voortuin negerend stap ik naar binnen en breek vervolgens mijn nek over een grote hoeveelheid schoenen en laarzen. Wij hebben niet zo’n grote hal….

wij zijn ff bezig

Na het avondeten hebben Echtgenoot en ik nog even een al dan niet stilzwijgende discussie aan wie de eer wordt toebedeeld om de teckeltjes uit te laten. De laatstgenoemden liggen in diepe slaap – bij voorkeur met buikje naar het plafond – prinsheerlijk op hun lievelingsschapenvacht op de bank. Ze doen net alsof ze niks in de gaten hebben, want ze willen helemaal niet naar buiten!

Ten slotte zou ik eigenlijk voor het naar bed gaan mijn kleding voor de volgende dag moeten klaarleggen, maar daar lig ik waarschijnlijk, zoals gewoonlijk, ’s ochtends tussen 5 en 6 over te epibreren. Evenals over de immer terugkerende kwestie: hoeveel tijd heb ik en zal ik onder de douche gaan of niet?

2 thoughts on “Alledaagse hindernisbaan

Add yours

  1. Wat een herkenbaar verhaal, een dag kan voor je gevoel zo vol met hindernissen zitten. Ik reis ook met de trein naar mijn werk en het gebeurd mij regelmatig dat ik mij tijdens de reis ineens af vraag of ik wel goed ben ingecheckt. Als ik het dan laat checken door de conducteur blijkt vaak dat ik toch ben ingecheckt. Gelukkig maakt de conducteur er nooit een punt van als blijkt dat ik het ben vergeten.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑