Teckeligheden (8) : de dierenarts

Net zomin als baasjes en vrouwtjes graag naar de tandarts gaan (of in mijn geval ook naar de kapper), vinden onze viervoeters het tof om naar de dierenarts te worden meegenomen. Want honden hebben helemaal geen keus natuurlijk (en kunnen ook geen smoezen verzinnen om maar niet te hoeven gaan). Onze teckels zijn ook maar gewoon honden, en vormen hierop geen uitzondering.

De heenweg

Het is verdacht. Vrouwtje gaat ineens met ons wandelen op een heel raar tijdstip. Evi kan haar geluk niet op. Tralalalala, huppelt ze door de straten in de richting van de dierenarts. Eenmaal voor de deur, huppelt ze ook vrolijk uit zichzelf naar binnen. Leuk! allemaal mensen die mij willen aaien! Als we plaatsnemen om even te wachten, dan begint ze nattigheid te voelen. Het is hier toch niet helemaal pluis…. ze moet zich toch maar voor de zekerheid even laten horen.

Nora is op haar hoede als we de straat waarin de dierenarts praktijk houdt inlopen. Voor de zekerheid gaat ze altijd – of ik nu een afspraak heb of niet – zo ver mogelijk aan de andere kant van de straat lopen. Ik moet mijn best doen om haar door de deuropening naar binnen te trekken, want ze zet zich direct schrap als ze doorkrijgt wat er aan de hand is. In de wachtkamer is Nora relatief rustig. Ze blaft niet en piept niet en plast ook niet per ongeluk vlak voor de balie. Dat doet Evi allemaal wel, als het een beetje tegenzit en ze enge honden en katten ruikt.

Het onderzoek

Natuurlijk vinden beide dames de dierenarts even eng. Maar ze reageren wel anders op de stress dat dit met zich meebrengt.

Nora laat zich bijvoorbeeld van pup af aan niet paaien met brokjes. Ze wil maar een ding: in de armen van het vrouwtje en terug naar huis. Op de behandeltafel zie je haar ook stiekum centimeter voor centimeter naar mij toeschuiven, met de bedoeling op mijn schouder te kruipen. Kop zo ver mogelijk van de dierenarts afgewend.

Evi zakt door de pootjes. Op haar buik gelegen, maakt ze een laag rillerig en kreunend geluid. Alsof ze een spuitje gaat krijgen om nooit meer wakker te worden. Zo gedraagt ze zich ook bij de trimster: een hele uitdaging om een hondje te plukken dat stokstijf op haar buikje blijft liggen.

Gezond!

Als het leed geleden is, en we weer buiten staan, zijn de dames het hele voorval snel vergeten. Totdat we weer richting dierenarts lopen natuurlijk.

d21cd-dsc06150Ik mag mij gelukkig prijzen dat ik de weg naar de dierenarts niet vaak – eigenlijk bijna nooit – hoef af te leggen. Mijn teckeltjes blaken tot nu toe van gezondheid; hebben geen allergieen, gevoelige ingewanden (in tegendeel…ze vreten alles ongestraft op) of andere gebreken. Alhoewel er een zeker zwart hondje iets teveel op haar rug ligt en iets teveel snackjes naar binnen krijgt, met de nodige gevolgen voor haar gewicht. Net als haar baasjes eigenlijk…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑