Teckeligheden (4) : karakters

Sinds de vorige update over ons teckelgezelschap zijn onze dames alweer een stuk volwassener geworden. Dat is te merken aan het gewicht (nora is ineens een wat zwaarder hondje geworden) en aan de streken, waarover later meer.
Evi is inmiddels 10 maanden. Zij heeft de eerste loopsheid (en hopelijk voor haar ook de laatste) achter de rug. Dat viel eerlijk gezegd best mee, het dramatoneelstukje bij iedere grote mannelijke hond uitgezonderd. Op dit moment heeft Evi last van schijnzwangerschap, dat haar karaktertrekken uitvergroot.

Nora

Nora

Maar eerst iets over nora. Zij is – zoals een teckel betaamt – erg eigengereid geworden. Erg leuk hoor, zo’n zelfstandig hondje, maar ze trekt ook op ongelegen momenten volledig haar eigen plan. Als ik ’s ochtends vroeg met een kop koffie, een boterham en de krant op de bank denk te gaan wakker worden, heeft Nora daar heel andere ideeen over. Eerst wordt ik bewegingloos aangestaard. Dan kruipt zij naast mij op de bank en gaat half op mijn schoot liggen, met alleen de achterpootjes nog op de bank. Zodra ik opsta springt ze van de bank af en loopt ze naar de deur naar de hal. Als die al openstaat gaat ze voor de trap zitten. Soms zet ze alvast haar voorpoten op de eerste trede. Wat zou ze toch willen?

Nora los laten lopen is een risico op een wat langer dan geplande wandeling geworden. Als ze iets fascinerends in de gaten krijgt (dode vis bij de waterkant, een verdwaalde of afgepakte tennisbal) of als zij vindt dat ze nog niet uitgerecreeerd is, dan kan ik roepen wat ik wil (noooooooooooRA!!!!) ze kijkt me even aan en draait zich om en huppelt met vrolijk draaiend staartje van me weg. Als ik haar quasi nonchalant wil benaderen in de trant van “nee, ik ga je echt niet pakken, ik kijk hier alleen maar even” weet ze iedere keer een paar meter van mij af te huppelen. “pak me dan, als je kan”. Zucht.

Nora kan goed alleen zijn. Een voorwaarde is wel dat ze moe is en niet al te speels en energiek, want dan worden onze bankkussens aan een zodanige inspectie onderworpen dat zij plots zonder vulling eindigen.
Dol is Nora nog steeds op dingen waaruit ze vulling kan verwijderen. Zogenaamde onverwoestbare speeltjes zijn nog steeds niet veilig voor haar gebit. Menig “niet door honden te slopen” voorwerpen zijn al in de vuilnisbak beland. Is Nora eenmaal uitgespeeld, moegehuppeld en klaar met slopen, dan is het een heel relaxed teckeltje dat het liefst naast de baas op de bank in rugligging de avond doorbrengt.

Evi

Evi

Ons roodharige teckeltje Evi is een heel ander hondje dan Nora. Zij luistert buiten nog redelijk goed. Vooral omdat ze erg gespitst is op de brokjes die ik in mijn zak heb. Terwijl Nora nog diep in de struiken aan het feestvieren is, heb ik haar doorgaans allang weten te lokken met iets eetbaars. Zelfs de suggestie is al goed genoeg (wat Nora betreft kan ik met brokjes zwaaien tot ik een ons weeg).

Evi is erg alert. Niet veel in haar omgeving, of dat nu binnenshuis, buitenshuis of in de tuin is, ontsnapt aan haar aandacht. Eerst merkten we haar buitengewone opwinding op in de nabijheid van paarden. Dit kunnen paarden zijn die gewoon op hun gemak in de wei staan, maar ook paarden die zich nietsvermoedend op tv bezighouden met een concours hippique. Evi gaat uit haar dak. Zelfs een betonnen paardfiguur in een tuin waar we regelmatig langskomen is niet veilig.

Luid geblaf en gegrom dat een Rottweiler niet misstaat klinkt op uit het kleine lijfje. Tegenwoordig is elke op tv bewegende hond – hoe snel ook weer uit beeld verdwenen – en al helemaal de Pers uit de Wiskasreclame, een bron van Evi’s ergernis. Nora slaapt intussen gewoon door en trekt niet eens een oog open.
Echt waaks naar vreemde mensen toe is ze nog niet, maar dat zal ongetwijfeld over een half jaar anders zijn. Voor honden die jonger zijn dan zij is, kan ze een echte kattekop zijn. Sommigen moet ze gewoon niet. Nora vindt iedere viervoeter aardig, maar gaat niet meer op haar rug liggen, zoals ze deed toen ze nog pup was.

Evi speelt op een andere manier dan Nora. Trekspelletjes kan je zelden goed met haar doen. Ze houdt het speeltje gewoon niet stevig genoeg vast (terwijl je Nora vanaf 9 weken aan een speeltje kon optillen). Grommen doet ze dan ook niet echt overtuigend, als ze al wat geluid maakt. Ballen interesseren haar niet (uitgezonderd die keer dat zij een tennisbal van nora als zijnde haar pup adopteerde) behalve als ze het van nora kan afpakken.

Nora blijkt een goeierd te zijn ten opzichte van Evi. Alleen haar snackjes worden verdedigd. Ze neemt altijd meer de tijd om die met smaak weg te werken dan Evi, die de lekkernij voor de zekerheid zo snel mogelijk naar binnen werkt. Evi staat dus altijd smachtend te kijken hoe Nora nog bezig is. Speelgoed kan Evi vaak wel gemakkelijk van Nora aftroggelen. Nora zit er vervolgens beteuterd bij te kijken hoe Evi zich met het zojuist veroverde item vermaakt.

Wij zijn erg benieuwd hoe de verhouding tussen deze twee teckeltjes zich in de toekomst gaat ontwikkelen. Vooralsnog zijn het dikke vriendinnen, maar ze hebben duidelijk een eigen plekje en hun eigen methodes.

One thought on “Teckeligheden (4) : karakters

Add yours

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑