Het aardse paradijs

Geen van beiden zijn wij gezegend met groene vingers, dus toen wij 20 jaar geleden een eengezinswoning met tuin kochten, werden – bibliothecarissen als wij zijn – de boekenkasten direct gevuld met allerhande tuinboeken. Ter voorbereiding en inspiratie. Boeken over rotsplanten, eenjarigen, struiken, schaduwplanten en ga zo maar door. De aldus opgedane kennis probeerden wij natuurlijk in praktijk te brengen. Met plezier, maar met wisselend succes. Verschillende tuinders in de buurt en wat verder van huis werden uitgekamd op zoek naar de gewassen die we van te voren in die boeken hadden aangekruist. We zaaiden zelfs vol goede hoop bloemen en kruiden, die het normaliter OVERAL doen. Behalve bij ons…

Op den duur bleek ook dat wij de groene overmacht iets hadden onderschat. De mooi aangelegde tuin veranderde in een jungle. Sommige planten vonden wij na de winter nooit meer terug, terwijl andere exemplaren dermate hard groeiden dat er geen doorkomen meer aan was. Ook bleken enkele planten van het brutale soort zich zonder toestemming naar de andere kant van de tuin te hebben begeven (gamander, akelei, reigersbek, muurleeuwenbek, reuzedovenetel).

Tijd voor overzicht! Dus: gras!
Grasveldjes bleken echter ook niet aan ons besteed. De ervaring leert dat een grasmat bij ons binnen een seizoen in een andere groene verschijning verandert: MOS.

Stenen dan maar….

Bestraten!!

Bestraten! Dat was de oplossing. Je creëert in een klap veel ruimte en je kan ook van alles in potten zetten. Uiteraard volgden een aantal loeihete zomers, zodat wij genoodzaakt waren elke avond de vele planten in die potten water te geven. Tijdens vakanties werden buren daarmee opgezadeld. Dat was dus ook niet ideaal.

De zomers daarna, waarin wij geen tijd hadden om überhaupt naar de tuin om te kijken, bleek de bestrating ook een uitstekende ondergrond te zijn voor allerlei mossen, algen en onkruid. Na de winter was het vaak een hachelijke onderneming om je over de spekgladde bestrating naar de schuur te begeven. De hogedrukreiniger – het meest gehate stuk tuingereedschap in ons huishouden – moest er toch echt aan te pas komen om het enigszins te fatsoeneren.

Kortom, ons paradijs op aarde liet te wensen over.

Paradijs des honds

Teckeltje helpt wel ff

Afgelopen zomer maakten wij kennis met het fenomeen hond, in ons geval een teckel. Een ras waarbij het graven diep in de genen zit. Wij hadden bedacht om een gedeelte van de tuin braak te leggen en daar kunstgras op te aan te brengen. Nora leverde hierbij haar eigen unieke bijdrage: uitgraven van achtergebleven wortels en gelijk maar opruimen van de bedrading van de tuinverlichting.

Wij hebben het inmiddels opgegeven. Het aardse paradijs zullen wij in onze achtertuin in ieder geval niet meer gaan bereiken. De tuinboeken hebben in middels een plekje in de opslag gevonden.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

Create a website or blog at WordPress.com

Omhoog ↑